Krzysztof Ścierański #01 „I Towers You”

W ostatnich kilku latach zauważyłem, że młodzież oczekuje od basisty grającego w zespole żeby dużo „szczypał”, czyli grał funky, w stylu, który wyszedł z mody wiele lat temu. Notabene, muzyka funkowa, jak mnie poinformowano jakiś czas temu w radiu, została odkryta dla świata przez grupę Simply Red. To taka ciekawostka. Jak wiecie, sam od czasu do czasu komponuję utwory oparte na mocno osadzonych rytmicznie riffach, które można określić właśnie jako funkowe. Jednym z przykładów jest kompozycja z najnowszej płyty – „I Towers You” (co w wolnym tłumaczeniu znaczy oczywiście… „Wierzę Ci”). Główny riff basowy z tego utworu zapisany jest poniżej w dwóch wersjach, ale zanim przejdziemy do omówienia przykładów, kilka słów o tym co ważne.

Przede wszystkim puls – jest to tak zwany „triplet feel”, czyli puls triolowy, określany też czasem mianem „shuffle”. Jakkolwiek więc w nutach znajdziecie proste szesnastki, to gramy je jak triolę wypełnioną ósemką i szesnastką. Spróbujcie wystukać sobie ten rytm palcami, aby uwewnętrznić sobie dobrze groove tego riffu.

Druga sprawa to artykulacja prawej ręki. Cały riff w podstawowej wersji grany jest naprzemiennie kciukiem i palcem wskazującym (i zaznaczę, że nie chodzi to o klang). Ważnym jest, aby każdy dźwięk, wydobywany w ten sposób, był zagrany mocno i wyraziście, a jednocześnie mocno osadzony we wspomnianym pulsie szesnastkowym „triplet feel”. Dlatego proponuję na początek chwilę ćwiczenia na stłumionych strunach. Ilustruje to przykład 1 – lewą ręką tłumimy struny, a prawą gramy triolowo szesnastki na strunach A i D. Pograjcie to chwilę „na sucho”…

Przykład 2 to główny riff basowy z „I Towers You”, oparty na akordzie C7. Pełna jego pętla trwa cztery takty. Kwadratowy nawias z cyframi „1.2.3.” nad taktem pierwszym oznacza, że powtarzamy go 3 razy, a za czwartym gramy takt drugi, oznaczony nawiasem z cyfrą „4”. Zaczynamy od trzeciego progu na strunie A, granego trzecim palcem lewej ręki. Zwróćcie uwagę, że pod nutą „C” w nutach znajduje się kropka. Oznacza to, że dźwięk grany jest krótko, a nie tak jak standardowa ósemka. Po zagraniu ósemki i dwóch swingujących szesnastek przechodzimy na strunę D, gdzie najpierw gramy tłumiony dźwięk położony na drugiej szesnastce beatu, a potem wejście z pierwszego na drugi próg, czyli z tercji małej (blue-note) na tercję wielką akordu C7. Trzeci beat w tym takcie również zaczyna się od pauzy, po której gramy tłumioną nutę i pustą strunę A. Takt powtarzamy trzy razy, by dojść do czwartego, czyli konkluzji – tutaj kluczowym elementem są glissy, bo bez nich riff traci sporo ze swego charakteru.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.


Przykład 3 przedstawia omawiany riff w wersji granej klangiem – w utworze „I Towers You” pojawia się ona pod solówką. Główną różnicą, oprócz sposobu wydobycia dźwięków, jest ostatni takt, w którym pojawia się płomieniste wejście oktawowe wykorzystujące zarówno slap jak i pop. Warto zwrócić uwagę jak zmiana techniki wpływa na charakter riffu.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.


Więcej informacji:

Słowa kluczowe: funky, Ścierański